• Доля Зоя. Акно ў замежжа

    9.82 руб.

    0

    Дэбютная кніга Зоі Долі распавядае пра жыццё сучасных беларусаў. Аўтарка ўмее знаходзіць незвычайнае ў звычайным і стварае мноства яскравых вобразаў.
    Кніга «Акно ў замежжа» распавядае пра сучасных беларусаў, іх жыццё, стасункі з замежнікамі, падарожжы ў Еўропу.
    За дваццаць год незалежнасці шмат што змянілася ў нашай краіне. Беларусь адкрылася свету, а беларусы зрабіліся сусветнымі лідарамі па колькасці шэнгенскіх візаў і кішэнях. Мы ўсё больш і больш падарожнічаем у іншыя краіны, а некаторыя ў пагоні за марай з’язджаюць туды назаўжды. Замежнікі таксама не абмінаюць Беларусь. Але чаго яны тут шукаюць і што ад гэтага маюць? Адказы вы знойдзеце ў кнізе “Акно ў замежжа”.

    Варта адзначыць! — выкладзеныя ў кнізе падзеі рэальныя, і ёсць рызыка пазнаць у персанажах сябе, сваіх сваякоў і знаёмых.

    Жанр Проза
    Выдавецтва Кнігазбор
    Год выдання 2015
    Колькасць старонак 276
    Памеры 135×200 мм
    ISBN 978-985-7144-15-0


    Тэг: .Катэгорыі: , , , , .

Раман
ВЕРА
1
Яе звалі Вера. Ёй было крыху за трыццаць. Яна
нарадзілася і вырасла ў Мінску. Той рэліктавы, рэдкі тып
карэннай мінчанкі, бацькі і дзяды каторай заўсёды жылі ў
Мінску, у старым Мінску, ад якога амаль не засталося следу.
Падчас Другой сусветнай вайны Мінск быў бязлітасна
разбураны. Сярод руінаў, бітай цэглы, заваленых друзам
вуліц узвышаліся рэдкія ацалелыя будынкі. У горадзе, на
аскепках былога даваеннага жыцця, заставалася некалькі
дзясяткаў тысяч ацалелых жыхароў. Мінула крыху больш за
паўстагоддзя, і горад ператварыўся ў двухмільённую
новазбудаваную сталіцу. Мінск — горад «панаехаўшых».
Сталіца ўсмоктвала ў сябе правінцыю, жывілася ёй,
перарабляла, перакручвала на свой капыл. Сям’я Веры тым
часам пражывала ціхае жыццё карэнных мінчанаў,
згубленых сярод напорыстых «панаехаўшых» і іх нашчадкаў,
падпарадкоўваючыся лёсу і абставінам, перажываючы разам
з горадам усё, што выпала на яго долю як цяпер, так і ў
былыя часы.
— А ты ведаеш… мая родная бабка загінула ў засценках
КДБ, а можа, у лагеры ў Сібіры… Ёй далі дзесяць гадоў без
права перапіскі. Уляпілі па поўнай праграме, — нечакана
сказала Вера.
Дзве маладыя жанчыны сядзелі на адкрытай тэрасе кафэ
з відам на Нямігу. Адна з іх — Вера, другую звалі Ліда. Яны
не былі блізкімі сяброўкамі, хутчэй прыяцелькамі. Зрэдку
сустракаліся пабалбатаць. Непадалёку ад тэрасы доўгая
лесвіца з вуліцы Багдановіча падымалася на гару. Уверх і
ўніз па лесвіцы няспынна ішлі людзі. На другі бок вуліцы,
запруджанай машынамі і аўтобусамі, віднелася царква,
невялікая, з высокімі вузкімі стрэльчатымі вокнамі і
купаламі, нібыта згубленая ў часе сярод гаму і тлуму
сучаснага горада.
Прыяцелькі елі марожанае са шкляных, на высокіх
ножках крэманак. Яны толькі што адабедалі за бутэлькай
віна, падчас абеду вялі свецкія размовы пра новыя
тэндэнцыі сусветнай моды: тканіны і сілуэты, колеры і
аксесуары, выбітныя калекцыі адзення на еўрапейскіх
подыумах. Абедзве былі мадэльерамі паводле адукацыі.
Вера задуменна патупіла позірк у шкляную крэманку.
Рудыя стрыжаныя хвалістыя валасы, закладзеныя за вушы,
адкрывалі твар з прыемным мяккім авалам. Доўгая грыўка,
зачасаная над ілбом на правы бок, была прышпілена да
валасоў заколкай, аздобленай дробнымі каменьчыкамі
празрыстага шклярусу. Вера паматляла металічнай
лыжачкай над марожаным і кінжалам уторкнула яе ў белую
халодную масу.
— Дзесяць гадоў без права перапіскі, — глуха паўтарыла
яна сказанае.
Прыяцелька паёжылася. Яна была шакавана. Чужая
таямніца навалілася на яе і бянтэжыла. Так нечакана,
здаецца, ні з таго ні з сяго.
— Навошта ты мне пра гэта гаворыш? Я б ніколі нічога
падобнага не магла падумаць. Ты б не сказала, я б і не
ведала.
— А я хачу расказаць. Мне трэба з кімсьці падзяліцца. Я
ведаю, што ўсё застанецца між намі, ты нікому не скажаш, —
упэўнена сказала Вера і, холадна зачапіўшы позіркам лыжку
ў марозіве, выдыхнула, — А калі на тое пайшло, то мне
наогул пляваць. Я ўсё адно з’язджаю ў Канаду.
— Вера, я ў шоку! Столькі навін запар! — Ліда
разгублена глядзела на прыяцельку.
— Вось так атрымалася, дарагая мая. Я не хвалілася пра
Канаду, бо і сама была не ўпэўнена — спраўдзіцца ці не. Мы
выйгралі грынкарту, так што з’язджаем усёй сям’ёй: я, муж і
дачка.
— Ды пачакай ты з Канадай. Давай па парадку. Раз
пачала пра бабку сваю, то расказвай. Як гэта магло
здарыцца?
Вера хмыкнула, без злосці, толькі з нейкай неадольнай
тугой.
— Як магло здарыцца?… А вельмі проста. Прыехалі
ноччу і забралі… Яна мадысткай была. Бадай як мы з табой,
толькі без дыплома. Мадысткай, разумееш? Гучыць, праўда?
… Так раней швачак называлі, каторыя файна шылі. Бабуля
мая абшывала жонак вышэйшага афіцэрскага складу… Яе
выклікалі ў КДБ і прапанавалі пісаць даносы на афіцэраў і
іхніх жонак.
— А яна?
Ліда, не міргаючы, неадрыўна глядзела на Веру.
— А яна адмовілася… Працяг ты ведаеш… А маладая ж
зусім была, прыблізна майго ўзросту, — Вера пакратала
лыжкай абмяклае марожанае, зірнула на другі бок вуліцы на
царкву і перарывіста ўздыхнула. — А я б хацела мець
бабулю, каб яна са мной забаўлялася, у парк вадзіла, на
каруселі… Не прыйшлося… Яе больш ніхто ніколі не
бачыў. Дзед напісаў пакаяннае пісьмо, што нічога
супольнага з ёй мець не хоча… Каб дзяцей уратаваць. Трое
было: мая маці і яшчэ дзве старэйшыя сястры. Самай
большай — сем гадоў, а маёй маці — усяго год. Дзед баяўся
— калі яго забяруць, што з імі будзе? Раскідаюць па
дзетдамах.
— Я не ведаю, што табе і сказаць.
— А што тут гаварыць?.. Ладна, праехалі. Але, між
іншым, цяпер у нас галоснасць, можна пра ўсё разважаць.
Рэабілітацыі арганізоўваць.
Толькі каму ад іх цёпла?… Ты ўяві, мне ж самой пра
бабку сказалі зусім нядаўна… Цётка прызналася. Гэта была
таямніца за сям’ю пячацямі. Усе маўчалі. У сям’і пра гэта
ніколі не ўзгадвалі. Прыдумалі казку, маўляў, пайшла з дому
і не вярнулася, прапала без вестак… А я верыла ў тую казку..
і не толькі… да ўсяго шчырай камсамолкай была, верыла ў
савецкі строй, самы справядлівы на свеце.
На двары быў канец дзевяностых. Шмат змянілася.
Мінулае, развенчанае і аголенае, бязлітасна паўставала
перад людзьмі з тэлевізійных эфіраў, газетных старонак, а
для кагосьці з прызнанняў сваякоў, паўставала ў іншым
святле, непрывабнае і жорсткае. Пра тое, пра што раней
бацькі баяліся і рот раскрыць, дзеці цяпер смела разважалі.
— Усе мы ў нешта верылі… — філасофскі заўважыла
Ліда і ўспомніла сябе камсамолкай: белая блузка, а на
грудзях — камсамольскі значок з выявай Ільіча, правадыра
савецкага народа.
— Мы верылі, а насамрэч вунь што адбывалася.
— Лес сякуць — шчэпкі ляцяць… — расхожая фраза са
старога савецкага фільма неяк сама сабой вылецела з
Лідзіных вуснаў. Ліда абапёрлася локцямі аб стол і,
прымружыўшы вочы, ацэньваючы глянула на горад, на
Нямігу. — У нас на Беларусі насеклі дык насеклі…
Прайшліся па краіне войнамі чужыя салдаты… і свае
дамарошчаныя будаўнікі камунізму, рэвалюцыянеры з
атэістамі рукі прыклалі. Ты паглядзі, што з горадам зрабілі:
ўсё ўшчэнт размалацілі. Ад старога горада амаль нічога не
засталося. Я гляджу на цэркаўку і дзіўлюся, як яна ацалела?
— І я таксама… Яна мяне чапляе, здаецца самотнай,
заціснутай сярод сучасных пабудоў, — журботна і ціха
прамаўляла словы Вера.
У пачатку дваццатага стагоддзя Мінск выглядаў зусім
па-іншаму. На месцы сучасных высотных гмахаў стаялі
ўтульныя будынкі старадаўняй архітэктуры. Было больш за
сотню культавых пабудоў: цэрквы, касцёлы, сінагогі, мячэці.
З успамінаў нямецкага афіцэра падчас Першай сусветнай
вайны: «1917 год… Мы спыніліся ў полі. Наперадзе віднеўся
вялікі горад, увесь усыпаны купаламі цэркваў, што
пераліваліся і зіхацелі ў промнях узыходзячага сонца. Горад
ціхі і спакойны ў ранішні час. Гэта быў Мінск». Няма таго,
што раньш было.
— А бабка з дзедам твае дзе жылі? — падбадзёрваючым
тонам запытала Вера.
— У іх быў свой дом недзе паблізу Камароўкі. Ад
прадзеда застаўся. Мае продкі заўсёды жылі ў Мінску… А я
цяпер нават і не ведаю, у якім месцы стаяў іх дом…
Уяўляеш? Жыву побач і не ведаю… ні знаку не засталося, ні
ўспаміну.
Вочы Веры сталі вільготнымі.
— Паслухай, хопіць табе кіснуць. Мінулае усё адно не
зменіш, а жыццё працягваецца.
— Так, жыццё працягваецца, — ва ўнісон журботна
прамовіла Вера.
Лідзе было няўтульна ад Верыных прызнанняў. Чужая
таямніца. Што цяпер з ёй рабіць? «Буду маўчаць, не мая гэта
справа», — падумала Ліда.
Яна зірнула на жоўты асляпляльны круг сонца,
паморшчылася ад сыпануўшага ў вочы святла. Самы разгар
чэрвеня. Горад напаляўся спёкай, усмоктваў ў сябе
гарачыню дня. Праязджаўшыя аўтобусы лавілі ў
расчыненыя форткі струмені свежага паветра. Душна.
Гарадскія дрэвы змарнелі, стаміліся ад спёкі. Пабляклае пад
вулічным копатным пылам лісце пакорліва чакала дажджу.
— І наогул, калі хочаш ведаць… шчырасць за
шчырасць… калі хочаш ведаць, я таксама атрымала порцыю
г… на дарагой радзіме, — са стрыманай гаркотай сказала
Ліда.
Ліда менавіта так і прамовіла — «порцыю г…».

Водгукі


 

Побач на паліцы:

  • ГАЛІЯФЫ

    Выдавецтва. Кнігарня

  • Рэжым працы:

    Пункт самавывазу, кнігарня:
    Крама "Галіяфы"
    Мінск, вул. Няміга, 3,
    цокальны паверх, пав. 66.
    Штодзённа з 11:00 да 20:00

  • e-mail: halijafy@halijafy.by
    +37529-1700781 (Velcom)

  • Пішыце нам: